Het grote avontuur in Polen of … hoe de leerlingen van 6ECMT werden ondergedompeld in de verschrikkingen van de jodenvervolging tijdens W.O. II …

Ons avontuur begon met de ongelooflijke mededeling van onze lerares geschiedenis, Mevrouw Luyten, dat onze school was geselecteerd om op 25 januari 2008 een uitstap naar Auschwitz, het beruchte jodenvernietigingskamp van de SS tijdens W.O.II, te maken. En dat was nog niet alles … (Jessica)

Ongelooflijk maar waar, ONZE klas was door de directie uitverkoren om onze school te vertegenwoordigen. We kregen er allemaal kippenvel van …(Lynn)

Die hele week liep ik nerveus rond. Nog een paar keer slapen en het was zo ver. (Ludwina)

Jessica en ik hebben de nacht van woensdag op donderdag geen oog dicht gedaan. Ik had dan ook gedacht dat ik donderdagmorgen doodmoe zou zijn, maar niets was minder waar. Jessica en ik waren in topvorm ! (Sheena)

Ook ik bleef bij een vriendin overnachten. Alhoewel … van slapen is er die nacht - ook voor ons - niet veel in huis gekomen. We hebben nog veel gebabbeld, dan naar een film gekeken en toen we dan eindelijk toch in slaap waren gevallen was het alweer tijd om op te staan. (Magali)

Opstaan om 3 uur ’s morgens is nu niet bepaald één van mijn lievelingsbezigheden, maar aangezien de legerbus ons al om half vijf aan de schoolpoort kwam oppikken, hadden we weinig keuze. (Audrey)

STIPT om 4u30 werden we dus door een legerbus opgepikt en naar de militaire luchthaven van Melsbroek gereden, waar een vriendelijke ontvangst én een uitgebreid ontbijt op ons stonden te wachten. (Julie)

In totaal waren we met 200, scholieren, veteranen, scouts, journalisten, … een hele bende, dus. (Jessica)

Omstreeks 7 uur zaten we dan in het militair vliegtuig. Alhoewel … ‘militair’ vliegtuig … het was gewoonweg een heel comfortabel burgervliegtuig met ‘DEFENSIE’ op ! (Audrey)

De vlucht duurde 1u en 15 minuten, minder lang dan ik had verwacht. (Judith)

Aangekomen in Krakau stonden er 4 bussen ons op te wachten. Zij zouden ons naar de dodenkampen brengen … (Jonas)

De ingangspoorten zijn indrukwekkend, zowel die van Auschwitz als die van Birkenau. Aan de ingangspoort van Auschwitz lees je ‘Arbeit macht Frei’…
‘Frei’???? … dóód ja ! (Cassandre)

Wat daar is gebeurd is onmenselijk en niet te beschrijven. Hoe heeft men het in hemelsnaam toch zo ver laten komen ???? (Audrey)

Een veteraan vertelde ons zijn verhaal. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. (Cassandre)

Ik stond versteld van de manier waarop mensen toen ‘bedrogen’ werden. De gids vertelde ons dat aan de buitenwereld werd wijsgemaakt dat de kampen een soort van ‘hotelcomplexen’ waren met zandbakken, een zwembad, een kindermanege en zelfs ziekenhuizen. Alles vakkundig georchestreerd om het Rode Kruis en andere organisaties een rad voor de ogen te draaien … (Julie)

Ik kan het in drie woorden samenvatten : HET WAS AFSCHUWELIJK. Ikzelf droeg 3 truien, een dikke jas en skisokken en had het ijskoud bij -2°C. Wat moet het geweest zijn voor die arme gevangenen die daar toen in hun dun gevangenistenue moesten werken bij
-30°C ? Niet verwonderlijk dat de maximale levensduur slechts 3 maanden bedroeg ! (Florence)

Een paar dingen choqueerden mij wel zoals de duizenden schoenen, de bergen kleren, de waardevolle voorwerpen die de joden mee hadden in hun bagage, de protheses en al dat mensenhaar dat opgestapeld lag achter glas. En dan die gaskamers en ondergrondse holen waar ze de mensen lieten verhongeren … (Lynn)

Wist je dat ze met al dat mensenhaar matrassen opvulden die ze vervolgens naar het front in Rusland opstuurden ? (Magali)

De barakken waren de voormalige slaapplaatsen van de gevangenen. Er stonden eindeloze rijen stapelbedden, veel te smal voor een mens, soms zelfs niet meer dan gewoon wat planken boven elkaar waar ze met 5 op moesten liggen. (Judith)

Er hing een kille sfeer en de gaskamers waren verschrikkelijk om te zien. Ik kreeg het benauwd bij het idee dat hier zoveel vrouwen, mannen en kinderen zijn vermoord. (Florence)

De levens- en werkomstandigheden, de strafmethodes, het onmenselijke van heel de omgeving,… ik was er niet goed van (Gisèle)

De prikkeldraad rond het domein maakte toch ook veel indruk op mij. Hier was duidelijk geen plaats voor menselijke gevoelens. De joden waren in de ogen van de bewakers niet meer dan beesten. Afschuwelijk gewoon dat mensen tot zo iets in staat zijn … Ik begrijp het niet … (Nadège)

Ik persoonlijk had heel veel moeite om de gaskamers te bezoeken. Ik kon niet anders dan terugdenken aan mijn overgrootvader die zelf in een concentratiekamp is gestorven. (Cassandre)

Het ergste werd tot het laatste bewaard. Het crematorium. Sommige mensen werden levend verbrand … (Ludwina)

Birkenau vond ik het meest authentiek : de ingang met de spoorwegen en al de installaties en barakken in hun oorspronkelijke staat. Auschwitz daarentegen lijkt meer op een museum waardoor de oorspronkelijke akelig ‘sfeer’ een beetje verdwenen is … (Aurelie)

Er waren enkele plechtige ceremonies met o.a. de nieuwe minister van Defensie Pieter De Crem. Ikzelf heb een bloemenkrans neergelegd. (Florian)

Er werd door 2 mannen trompet gespeeld. Dat was echt een kippenvelmoment. Als je dan denkt aan al die mensen die daar gestorven zijn, al die kindjes en zo … (Sheena)

Mijn kippenvelmoment was toch toen de Belgische overlevende van Auschwitz zijn verhaal vertelde met tranen in de ogen. Ook mijn ogen waren nat. (Aurelie)

Er was ook een hele delegatie journalisten meegekomen die de hele dag door leerlingen interviewden. Ook ik kon er niet aan ontsnappen en heb het eerste interview van mijn leven gegeven. (Jonas)

We verlieten de dodenkampen rond een uur of 4 en kwamen terug op de luchthaven aan omstreeks 5 uur. De bedoeling was dat we omstreeks 6 uur terug naar België zouden vliegen maar dat was buiten de waard gerekend ! Er was iets mis met het vliegtuig en een vervangstuk moest met een ander vliegtuig uit België worden overgevlogen. Uiteindelijk stegen we rond half elf op. (Gisèle)

De vermoeidheid, alle emoties, het lange wachten op de luchthaven ’s avonds, de onzekerheid of we uberhaupt wel terug naar België zouden geraken, … eisten hun tol. Audrey, Judith, Julie en ik hebben een heel uur non-stop zitten lachen. ‘Ontladen’ noemt men dit. (Magali)

Eind goed, al goed. Ver na middernacht kwamen we terug in Etterbeek aan waar onze ouders op ons stonden te wachten. (Jonas)

Vrijdag mochten we uitzonderlijk het 4de lesuur beginnen en dat was maar goed ook. Ik kon die nacht helemaal niet meer slapen. Te veel indrukken … (Florian)

Men zegt wel eens : ‘Reizen doet leren en verlegt inzicht’. Wel, het is werkelijk waar ! Dit was een superervaring. Ik heb veel bijgeleerd en ben er mij nu nog meer van bewust dat mijn kleine miseries niks zijn. Dit is mijn beste ervaring ooit ! (Magali)

Het was een leerrijke, écht fantastische ervaring. Hartelijk dank hiervoor ! (Nadège)

Dit verslag van de uitstap naar Polen kadert in het ‘Journalistenproject’ van de Talenklassen 3e graad. Met dank aan de reporters van dienst Audrey, Aurelie, Cassandre, Jessica, Jonas, Judith, Julie, Florence, Florian, Gisèle, Ludwina, Lynn, Magali, Nadège en Sheena.