Het KAE rouwt
Met droefnis melden wij u het overlijden van Dhr. Jan Gelissen, eredirecteur van het KAE. Het is een gegeven dat het Koninklijk Atheneum van Etterbeek gestaag groeide en zijn reputatie versterkte onder leiding van en dankzij de visie van Dhr. Gelissen. Hij deed alles voor het KAE, zijn school; hij ging er naar school, leerde er Théa kennen, gaf er les, werd er directeur … bleef er mee verklijfd. Zijn kinderen liepen er school, zijn kleinkinderen zijn er nog.
Samen met u koesteren wij warme herinneringen aan onze ere-directeur. Hij inspireerde en begeleidde generaties leerlingen en leraren. Ook wij zullen Jan missen.
Langs deze weg betuigen wij onze oprechte deelneming aan de familie, zijn geliefden.
Een glunderende opa, een trotse ere-studieprefect. Rob, zijn oudste kleinzoon was net afgestudeerd aan het KAE.
Hieronder een passage uit de rede van de Dhr. Jacky Goris, algemeen directeur van de scholengroep Brussel, uitgesproken op de uitvaartplechtigheid van onze ere-studieprefect.
“Nooit zal ik vergeten hoe hij, de alom gerespecteerde studieprefect van
het prestigieuze atheneum van Etterbeek en voorzitter van de scholengemeenschap
Brussel – Oost, al op de eerste dag dat ik was aangesteld, mij kwam opzoeken,
vergezeld van zijn trouwe econome Juleke Swinnen, om mij, met zijn gebruikelijke
bonhomie, en zijn aanstekelijke lach een hart onder de riem te komen steken.
Hij had een fles én glazen bij zich om mijn aanstelling te vieren, maar
wel met de opmerking dat ik ze pas na de lesuren mocht opentrekken. Ik weet
niet meer welke fles het was, en de glazen zijn wellicht al allemaal stuk,
maar het feit dat uitgerekend Jan Gelissen zich verwaardigde om een nieuwe
collega te gaan verwelkomen, tekende niet alleen zijn inzet voor het geheel
van het Brusselse onderwijs. Het was ook kenmerkend voor zijn warme persoonlijkheid:
hij was een betrokken, empathisch en uiterst loyaal mens.
Niettemin maakte het voorzitterschap van de scholengemeenschap maar een
klein stukje van zijn taak uit, het was zeker niet zijn eerste besogne.
Jans hart lag immers duidelijk in het atheneum van Etterbeek, dat zijn atheneum
was. Als niemand anders was hij met de school vergroeid: hij had er alle
mogelijke stadia meegemaakt: hij was er leerling geweest, werd er na zijn
studies economie een tijd studiemeester, daarna leraar en tenslotte in 1987,
na enkele jaren prefect te zijn geweest in het atheneum van Sint Jans Molenbeek,
werd hij er studieprefect. Jan bleef er tot aan zijn pensionering in 1995.
En ook daarna, toen hij met pensioen was gegaan, bleef hij oprecht bezorgd
over het reilen en zeilen van zijn school.
En het is in die jaren als studieprefect (en dat was hij wel degelijk: studieprefect; het ietwat egalitaire woord “directeur” is echt niet op hem van toepassing) dat hij het beste van zichzelf heeft gegeven. Het is immers Jan Gelissen geweest die, in een voor het Nederlandstalig onderwijs in Brussel toch vrij moeilijk periode (meer en meer scholen moesten toen hun deuren sluiten), de fundamenten heeft gelegd voor de huidige bloei van de school. Het is Jan geweest die het mogelijk heeft gemaakt dat het atheneum van Etterbeek gaandeweg de ijzersterke reputatie heeft verworven die het vandaag nog steeds heeft: een school die het beste in de leerlingen naar boven haalt en die leerlingen aantrekt van ver buiten Brussel. Het is aan zijn opvolgers om die onschatbare erfenis goed te beheren.
Hij leidde het atheneum doortastend en energiek, maar met een groot hart. Hij was er ‘s ochtends als eerste en hij sloot ’s avonds steevast de deur. In de school heerste een gemoedelijke sfeer, maar dat mag niet verward worden met ordeloosheid. Integendeel zelfs : de school was strak georganiseerd, omdat Jan maar al te goed wist dat kinderen behoefte hebben aan structuren. En als het nodig was liet hij zijn autoriteit gelden. Zijn indrukwekkende stembereik was daarbij zeker een hulp. Als het ging om de belangen van zijn school, dan ging hij voor niets of niemand uit de weg. En als hij kwaad werd, dan was hij echt kwaad. En dat merkte en hoorde je dan wel.
Maar tegelijk was hij een vaderfiguur voor de personeelsleden en leerlingen van de school, steeds oprecht bekommerd om hun welzijn en geluk. Als humanist was hij van mening dat in een school iedereen met hetzelfde respect moet worden behandeld: onderhoudspersoneel even goed als leerkrachten werden door Jan met evenveel persoonlijke en oprechte aandacht gevolgd. Elk deel van de ketting was voor hem even belangrijk.
Zijn deur stond altijd open: iedereen die dat wou kon rechtstreeks bij
hem terecht. Hij was ook iemand die niet te beroerd was om een fout toe
te geven, zelfs tegen over leerlingen. En is dat niet het kenmerk van de
waarlijk grote persoonlijkheden. “
